Na 2 weken vruchteloos hooien in het gardameer werd het weer eens tijd dat er serieus gesnoekt ging worden. Het enige wat duidelijk werd in italie is dat mevrouw snoek daar "luccio" heet, en zich waarschijnlijk helemaal scheel heeft gelachen om die maffe nederlanders met hun plastic speelgoed aan een lijntje. Aangezien de snoek in nederland waarschijnlijk een stuk dommer is heb ik in de week vakantie die overbleef in eigen omgeving er nog 6 kunnen scoren. 1 daarvan was voor het eerst op een jerkbait dus daar was ik best wel trots op! En gelukkig maar, het maffe ding heeft me 17 euri's gekost en ik had er nog geen drol mee gevangen. De komende weken zal ik ook meer gaan jerkbaiten omdat ik nu (waarschijnlijk) de slag te pakken heb :).

                  Snoeken in de rivier "mincio" bij peschiera. Niks gevangen maar wel leuk om te doen.

In ieder geval is duidelijk dat het snoeken in nederland mij beter afgaat dan in italie, alhoewel 6 snoeken in 1 week nog niet spectaculair is! De leukste dag werd de vrijdag toen ik had afgesproken met Peter van der Pluijm. Peter is vorig jaar begonnen met snoeken, en ondanks dat Peter nog geen meter :) heeft gescoord heeft ie de smaak aardig te pakken. We besloten om richting het twiske (westplas) te varen om daar ons geluk te beproeven.

                   Peter in actie!

Het laatste stuk richting westplas deden we al trollend met spinners en kleine pluggen, maar gezien het vroege tijdstip had ik het donkere vermoeden dat essox nog lekker lag te knorren. Aangekomen op de westplas begon de fishfinder zich te melden en liet mooie bodem structuren en taluds zien met daartussen grote aantallen vis, dat zag er veel belovend uit. Ik besloot de plug op de bijhengel wat hoger te vissen en de plug van mijn handhengel vlak over de bodem. Dan merk je dat een fishfinder onontbeerlijk is, want zelfs dan kom je wel eens vast te zitten. Na ongeveer een uurtje trollen kreeg ik de eerste aanbeet op de bijhengel en een mooie dame van 80 cm melde zich aan JAWEL de screaming devil. Ook Peter heeft zo'n ding in z'n koffer maar had er nog nooit wat mee gevangen, zodat het geloof in het stukje plastic bij hem op een laag pitje stond. Die van mij oogt ondertussen als een afgekloven been van een hond, want ik heb er inmiddels al een stuk of 7 op gevangen :).

                     Screeming devil bewijst zijn diensten weer.

Ondanks deze eerste snoek bleef het de uren daarna akelig stil. Wat mij altijd al opvalt is dat ik rond het middaguur eigenlijk nooit wat vang. Misschien bestaat er iets als een snoekensiesta, je weet maar nooit. We besloten te verkassen naar een stuk water achter de westplas waar ik nog nooit geweest was. Dat betekende wel dat we door een sluis moesten, iets wat ondanks jaren vaarervaring nieuw voor mij was. Onwennig gingen we door de openstaande sluisdeur, ja en toen? Moeten we hetzelf doen, moeten we betalen, is er een bel waar je op moet drukken? Niets van dit alles. Het alarm dat er klanten waren bestond uit een oude hond die aansloeg, waarop vervolgens een oude vrouw (nog net niet zonder rolator) aan kwam sloffen. De sluis was niet van het type dat alles lekker automatisch gaat, nee gewoon ouderwets handwerk. Dus moeders ging aan de slag! Er werden links en rechts wat gedraaid aan wielen en vervolgens begon ze met een houten stok aan de sluisdeuren te sleuren. Gentlemen als ik ben (en ik vond het ook gewoon zielig) bood ik aan om te helpen! Helemaal fout........ik doe dit al jaren kraste eucalypta dus blijf maar zitten. Vervolgens viel mij op dat het verschil in waterpeil hooguit 10 cm was, en dat je die deuren zo ook wel open kon trekken. Dat was bingo.......ik werd meteen uitgenodigd om een poging te wagen, en grinnikend keek eucalypta hoe ik een poging deed de sluisdeuren open te trekken zonder dat het waterpeil gelijk was. Nou vergeet het maar ze zaten zo vast als een huis!

                 Sluiswachter.......niks voor mij.